प्रशासनाला जाग येण्यासाठी अजून किती चितांची राख उडणार?

विवेक मुंदडा / शब्दराज मीडिया
परभणी शहरात अपघात आता अपवाद राहिलेले नाहीत; ते जणू नित्याचे वास्तव बनले आहेत. प्रत्येक अपघातानंतर काही तास संताप व्यक्त होतो, शोकसभा होतात, चौकशीचे आदेश दिले जातात आणि काही दिवसांत सर्व काही विस्मरणात जाते. मात्र, ज्यांच्या घरातील कर्ता व्यक्ती कायमची निघून जाते, त्यांच्यासाठी हा अपघात आयुष्यभर न भरून येणारी जखम ठरतो.

 

 

हिंगोली वनविभागात वनरक्षक म्हणून कार्यरत असलेले महेश (मनोहर) अनंतराव कुलकर्णी यांचा परभणीत अज्ञात वाहनाच्या धडकेत झालेला मृत्यू ही केवळ एक दुर्घटना नाही; तर रस्ते सुरक्षेच्या व्यवस्थेवर उभा राहिलेला गंभीर प्रश्न आहे. एका कुटुंबाचा आधार हिरावला गेला, दोन लहान मुलांच्या डोक्यावरचे छत्र हरपले आणि समाजाने आणखी एक जीव गमावला.

 

 

सर्वात वेदनादायक बाब म्हणजे प्रत्येक अपघातानंतर तीच ठरलेली भाषा ऐकायला मिळते—”चौकशी सुरू आहे”, “दोषींवर कारवाई होईल”, “सुरक्षेचे उपाय केले जातील”. पण प्रत्यक्षात बदल किती होतो? भरधाव वाहनांवर प्रभावी नियंत्रण आहे का? वाहतूक नियम मोडणाऱ्यांवर सातत्याने कठोर कारवाई होते का? अपघातप्रवण ठिकाणांची वेळेत दुरुस्ती केली जाते का? या प्रश्नांची उत्तरे समाधानकारक नाहीत.

 

रस्त्यांवर वेगमर्यादेचा फज्जा उडतो, बेशिस्त वाहनचालकांना कायद्याची भीती उरत नाही आणि वाहतूक नियंत्रण अनेकदा अपुरे पडते. अशा परिस्थितीत प्रत्येक नवीन अपघात ही केवळ बातमी नसून, व्यवस्थेतील उणिवांची आठवण असते.

 

 

आज गरज आहे ती तात्पुरत्या उपायांची नाही, तर कायमस्वरूपी आणि परिणामकारक कृतीची. अपघातप्रवण ठिकाणांचे तातडीने सर्वेक्षण, सीसीटीव्ही आणि स्वयंचलित वेगनियंत्रण प्रणालीचा प्रभावी वापर, वाहतूक नियमांची कठोर अंमलबजावणी, रस्त्यांवरील सुरक्षा सुविधांमध्ये सुधारणा आणि अज्ञात वाहनचालकांचा जलद शोध घेण्यासाठी सक्षम तपास यंत्रणा उभी करणे अत्यावश्यक आहे.

 

 

प्रशासनाने प्रत्येक अपघाताला केवळ आकडेवारी म्हणून पाहणे थांबवले पाहिजे. प्रत्येक मृत्यूमागे एक उद्ध्वस्त कुटुंब, अधांतरी पडलेले भविष्य आणि समाजाची अपूरणीय हानी दडलेली असते. म्हणूनच आता प्रश्न फक्त महेश कुलकर्णी यांच्या मृत्यूचा नाही; प्रश्न प्रत्येक नागरिकाच्या सुरक्षिततेचा आहे.

 

 

अखेर अजून किती निष्पाप जीव गमावल्यानंतर प्रशासन खऱ्या अर्थाने जागे होणार? की प्रत्येक अपघातानंतर केवळ शोक व्यक्त करून पुढील दुर्घटनेची वाट पाहण्याचीच सवय कायम राहणार? हा प्रश्न आज परभणीकरांच्या मनात तीव्रतेने घुमत आहे.